| ทำเป็น's profileก า ล ค รั้ ง ห นึ่ ง น ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
ก า ล ค รั้ ง ห นึ่ ง น า น ม า แ ล้ ว ..ใ จ สุ ด ส ยิ ว ว า บ ห วิ ว เ สี ย จ น วุ่ น ว า ย February 13 ตอน โรคจิตคุณเป็นโรคจิตหรือไม่ ? การที่คุณได้คะแนนอยู่ในช่วงนี้ November 06 ตอน เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อยออกจากบ้านวันที่ 1 พฤศจิกายน 2550
พร้อมเงินสดจำนวน 10000 บาท
กูเตรียมไปสำหรับ ค่าเทอม 5000
ค่า add-drop 1500
ค่าหอ 2300
ใช้หนี้ 1000[แต่ยังคงติดไว้อีก 1000]
ที่เหลือก็เอาไว้ซื้อแกลบ
แต่แล้ว
แวะ ม.เกษตร..
กูละลาย 1000 ไปกับค่าเหล้า
ไปงาน com อะไรก็ไม่รู้..
คนก็เยอะ เหนื่อยก็เหนื่อย หนักก็หนัก
กูละลาย 200 ไปกับค่าอาหารประทังชีวิต
ต่อด้วยเดิน เมเจอร์รัชโยธิน..
กูละลายไป 500 กับค่าเสื้อ
1000 กับค่ารองเท้าตูน
ถึงหอนัท..
กูละลายไป 150 กับ dunhill
200 กับค่ากินเรื่อย ๆ
ต่อกันที่ จตุจักร
กูละลาย 100 กับค่ากระเป๋า
500 กับค่าชุด
180 กับค่ารองเท้า
200 กับค่าคิสึเกะ [ฉันไปรับคุณกลับบ้านมาแล้วนะค่ะ]
สถานีต่อไป เซ็นทรัล ลาดพร้าว
กูละลาย 500 กับค่า shabushi[จุดนี้สหายแต้มร่วมด้วย]
200 กับค่า ถุงของขวัญ
100 กว่าบาท กับค่าตุ๊กตาสหายแต้ม[ซ่ะงั้นน่ะ]
ฟิวเจอร์ปาร์ครังสิต
กูละลาย 55 กับค่าเจาะหู [มีรูเป็นของตัวเองแล้ว]
max u-turn
กูละลาย 2500 กับค่ายืดผม
กลับมาที่จุดเริ่มต้น [ม.เกษตร]
กูละลาย 2000 ค่าโทรศัพท์ตูน
ระหว่างทางกลับบ้าน
กูละลาย 200 ค่ารถ
120 ค่าหนังสือ
รู้ตัวอีกที เงินเหลือ 300 กว่าบาทครับพี่น้อง
แ ห ม ทํ า ไ ป ไ ด้
แล้วค่าเทอม 5000
ค่า add - drop 1700
ค่าหอ 2300
ใช้น้ำ 2000
กูจะเอามาจากไหนล่ะครับพี่น้อง
เฮ้อ.. คิดแล้วกลุ้ม
ว่าแต่ จุดนี้ก็ถึงบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว..
โรงเรียนเปิดตั้งแต่วันที่ 5
แต่กูเปิดโรงเรียน 12 ครับพี่น้อง
เตรียมพร้อมประหนึ่งว่ากูจะแต่งเอง
-ฝากเอาไว้-
สคังนีทีม ขอบคุณสำหรับข่าวคราวที่คมชัดทุกสถานการณ์
ตูน - บัติ ขอบคุณที่ยินดีช่วยเหลือภาระทั้งหมด
สหายนัท - สารถีซัน ขอบคุณสำหรับประสบการณ์สนุก ๆ ในครั้งนี้
กูมันส์มาก ๆ ขอบอก ถ้าไม่ได้รู้จักพวกท่าน..
ข้าคงไม่ได้สำราญแบบนี้
สหายแต้ม ขอบคุณสำหรับความบุกบันทุก ๆ สถานการณ์
ดีใจด้วยที่เข้าใจตรงกันกับ แร็บเปอร์แล้ว
ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของมึง
แล้วฝากขอบคุณ แร็บเปอร์ด้วย..
ขอบคุณที่บอกกูวันนั้น
ทำให้การตัดสินใจของกูเปลี่ยนไปเลย
แต่กูมีคุณค่าขึ้นเยอะเลย
ว่าแต่.. น้องรหัสมึงน่ารักว่ะขอกูเหอะ
พ่อ - แม่ ขอบคุณสำหรับการไว้เนื้อเชื่อใจ
ที่ให้เงินมา แต่.. หนูเป็นคนใช้เงินเป็นด้วยอ่ะดิ September 12 ตอน ครั้งแรกที่สัมผัสเมื่อ วันหฤหรรษ์ที่ผ่านมา
เข้ากรุงไปพร้อม ๆ กับสหายชบาแก้ว
กะว่าเราจะไปเมามายกันเพียงอย่างเดียว
ไม่ขอซื้ออะไรทั้งนั้น
และแล้ว
จากจุดมุ่งหมายที่ไม่มี
เพียงแค่ก้าวเข้าสู่ เมเจอร์รัชโยธินเท่านั้น
จาก สภาพไร้จุดมุ่งหมาย
กลายเป็น
ไม่รู้จะซื้ออะไรก่อนดีเลยกู
แบกกลับตำหนักสหายนัทแทบไม่ไหว
คืนแรก ชวนชบาแก้วกินเหล้า
ข้ายังไม่ทันจะเสพไปได้เท่าไหร่เลย
แม่นางบอกว่า ไม่ไหว กูตึง ๆ แล้ว นอนดีกว่า
ทิ้งให้ข้าหมดอารมรณ์อยู่กลางห้องเพียงลำพัง
วันที่ 2 สหายคนาง มาร่วมสมทบด้วย
มาถึงก็ให้กูดูดวงให้
ให้แม่นางคิดเรื่องเดียว
ล่อคิดอะไรมาให้วุ่นวาย
จนกูไม่รู้จะดูยังไง
สี่ดรุณีจึงออกไปหาความสำราญจากโลกภายนอก
และแล้ว
ครั้งแรก.. กับเหล้าปั่นรส เสาวรส
กูต้องเก็บศพ สามดรุณีไปโดยปริยาย
วิ่งขึ้นวิ่งลง กับ เย็นตาโฟ 6 ชาม
เฮ้อ..อ
จุดนี้ เข้าใจแล้วสหายน้ำ ว่าเบ๊เขาเป็นกันยังไง
แต่เดี๋ยวก่อน
เพียงเท่านั้นยังไม่พอ
กูต้องค่อยเตรียมเก็บศพชบาแก้ว
ที่โทรไปอะลาวาดชาวบ้านเค้าอีก
ช้างตกมันก็คราวนี้แหละ
แต่ก็ดี มันได้ทำในสิ่งที่อยากทำไปแล้ว
แต่กูนี่ดิ
เฮ้อ..อ
ครั้งแรกกับ บารากุ
ไชโย ครั้งนี้กูเอาลงปอดได้แล้วโว้ย
ปลื้ม
และกับไอ้คำว่า บา - รา - กุเนี้ย
คืนนั้นทั้งคืน
กูต้องพูดให้ชบาแก้วฟังนับครั้งไม่ถ้วน
ไม่น่าเชื่อ..
การดื่มสุราทำให้ความสามารถลดลงจริง ๆ
คิดดู
ขนาดช้างยังเป็นเลยอ่ะ
เอิ๊ก ๆ
มีความสุขจริงจัง
ก็ก่อนหน้านี้กูต้องกินเหล้าคนเดียวกี่อาทิตย์แล้ว
ก็ก่อนหน้านี้กูไม่ได้เจอคนางค์ตั้งกี่ปีมาแล้ว
ก็ก่อนหน้านี้กูไม่ได้ชอปปิ้งกับสหายมานานเท่าไหร่แล้ว
ก็ก่อนหน้านี้กูไม่ได้เห็นสหายนัทเมามานานเท่าไหร่แล้ว
ก็ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้เห็นสหายแต้มปลดปล่อยมานานเท่าไรห่แล้ว
[อิแต้มเราคนละครั้ง ถือว่าหายกันนะ เอิ๊ก ๆ]
ก็ก่อนหน้านี้ กูไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว September 07 ตอน สิ่งที่มันเป็นตอนนี้มีใครเข้าใจมีบางคำที่อยากบอกกับเธอ..
อยากให้เธอหันมามองกันสักครั้ง
เธออาจเห็นว่าตัวฉันพอมีความหมาย
อยากให้มองลึกลงไปในสายตาฉัน มันอาจทำให้หัวใจเธอหวั่นไหว
แค่อยากรู้ เธอคิดอย่างไร อยากถาม ความเป็นไป อยากจับมือแล้วพาเธอเข้าสู่ความฝัน
อยากให้คืนและทุกวันนั้นมีความหมาย
อยากให้พรายมากระซิบเธอที่ข้างหู ให้เธอรู้ว่าฉันรักเธอแค่ไหน
แค่อยากรู้ เธอคิดอย่างไร
อยากถาม ความในใจ ชอบเธอมาตั้งนาน รักเธอมาตั้งนาน ก็ไม่คิดจะเปิดใจจนเธอหายไป
ตลอดกาล come back to me come back to me ๆ ๆ กูน่ะแบกความรักมาเป็นกระสอบ กูหอบมาเป็นpack ไม่มีพื้นที่จะเหลือเลย don't you know that เรื่องจริงมันเลวร้ายกับคนที่คอยรอ เหมือนคนที่นอนหลับแต่อยู่บนกลางfloor
แค่เพียงพรายมากระซิบ แล้วบอกกับกูเถิด ว่ากูจะทำจนหมดแรงไม่มีล้มเลิก แค่บางสิ่งที่อยากจะบอก ก่อนเดินจากไป เพียงเดินตามก็รู้เอง ความหลังยังตราตรึงใจ ทฤษฎีมีอยู่ว่า..หากกูเจอคนที่ใช่แล้ว กูก็ไม่อยากไปไหนอีกนี่หน่า
แต่ปัญหาคือ..
กูก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรเหมือนกัน
กลัวเขาลำบากใจ
เฮ้อ..อ
กูไม่ได้ต้องการจะเอาชนะใครนะ
แต่..
นายมังกรไฟ ทำกูไปไหนไม่ได้จริง ๆ
งั้นกูรอนะ
ขอขอบคุณ พราย =-> sicklab [ของเค้าดีจริง ๆ] |
|
||||||
|
|
