เรื่องมันมีอยู่ว่า..

 

เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา

ไปรับบทเป็น .. 

เอาเป็นว่าดูกันชัด ๆ ไปเลยจะดีกว่า

 

 

สหายนัท =-> วันนี้รายการทำเป็นเล่นไป  ขอเสนออีกชีวิตหนึ่งให้สังคม ที่ต้องอยู่ในแก๊งค้าประเวณีข้ามชาติ เรามาพบกับเค้ากันเลยค่ะ สวัสดีค่ะ

สหายนัท =-> ก่อนอื่นต้องขอเรียกน้องเค้าว่า น้อง นะค่ะ เพื่อไม่ให้น้องเค้ามีผลกระทบทางสังคม ทำไมน้องถึงเลือกที่จะเดินทางนี้ค่ะ?

สหายนัท =-> แล้วมันเป็นยังงั้นได้ยังไงค่ะ?

สหายนัท =-> แล้วครั้งแรกของน้องนี่อายุประมาณเท่าไหร่ค่ะ?

สหายนัท =-> มันเกิดขึ้นได้ยังไงค่ะ?

สหายนัท =-> แล้วน้องรู้จักวงการนี้ได้ยังไงค่ะ?

สหายนัท =-> แล้วน้องก็ไม่ปฏิเสธ ??????...

สหายนัท =-> แล้วเพื่อน ๆ น้องเค้าไม่ห้ามกันบ้างหรอค่ะ?

สหายนัท =-> ส่วนใหญ่ส่งไปประเทศอะไรอ่ะค่ะ?

สหายนัท =-> สักวัน.. แล้วแบบนี้น้องไม่กลัวว่า สักวัน อาจจะเป็นคนในครอบครัว พี่สาว น้องสาว ญาติ ๆ หรืออาจจะเป็นลูกของน้อง ถ้าเค้ามาทำแบบนี้แล้วน้องจะรู้สึกยังไง?

สหายนัท =-> สุดท้ายนี้อยากให้น้องฝากอะไรถึง ทุก ๆ คนที่ดูรายการนี้อยู่หน่อยค่ะ?

สหายนัท =-> ก็ต้องขอขอบคุณคุณน้องมากนะค่ะ ที่มาร่วมแบ่งปันประสบการณ์ ให้เป็นอุทาหรณ์สำหรับใครอีกหลาย ๆ คน เพื่อผู้ปกครองจะได้นำไปเป็นคู่มือในการดูแลผ้าขาวของเค้า ให้ขาวบริสุทธิ์ตลอดไป  ส่วนคุณน้องตอนนี้เราก็ส่งน้องเค้าไปบำบัดอยู่ที่วัดถ้ำกระบอกแล้วค่ะ

 

 

ขอบคุณสหายนัทมาก ๆ ที่ทำให้กูมีประสบการณ์มันส์ ๆ เช่นนี้

ขอบคุณอาจารย์ของนัทด้วยที่ทำให้หนูรู้ว่า ความต้องการของหนูคืออะไร

ขอบคุณชายซัน แฟนนัท ที่ช่วยพาไปเที่ยว ไปส่งด้วย

ขอบคุณเพื่อนของนัท ที่ทำให้เห็นชัด ๆ ว่าคนดี ๆ เค้าเป็นกันยังไง

ขอบคุณอาจารย์สาธิต ที่ถามถึงหนูตอนหนูไม่อยู่ ปลื้มจัง

ขอบคุณเอ๋ ได๋ สังคนีทีม ที่ช่วยจดงานให้ เช็คชื่อให้

แล้วยังมีส่วนร่วมในบทด้วยนะ ก็เราเคยเล่นกันในห้องนี่หน่า

ขอบคุณไอ้นุก ไอ้เต๋าที่ฝากความห่วงใยมา ได้รับเรียบร้อยแล้ว

ขอบคุณน้ำ แม่เพนกวินของกู ที่เป็นห่วง

ที่สำคัญ .. ขอบคุณอะไรก็ตาม ที่ทำให้มารู้จักกับสหายนัทคนนี้

ไม่งั้น..

คงไม่ได้ทำความรู้จักกับความรู้สึกแบบนี้

- ขอบคุณค่ะ -

 

พิสูจน์ด้วยตัวคุณเอง

เชิญค่ะ

เรื่องมันมีอยู่ว่า...
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา
ด้วยความรีบเอาบทละครไปให้เพื่อน
ทั้งข้า และสหายน้ำ ต่างก็ลืมเอากุญแจห้องลงไป

เข้าห้องไม่ได้สิครับพี่น้อง
ว่าแล้วก็เลยไปให้เจ้าของหอเขาหรือกุญแจสำรองให้
พี่เจ้าของหอก็ใจดี เกือบเที่ยงคืนแล้วพี่แกก็อุตส่าห์ลุกหาให้
และแล้ว หลังจากการค้นหา...
ทุกห้องในห้องมีกุญแจสำรองหมด ยกเว้น..
ห้อง 213

อะไรกันนี่ ...
พรุ่งนี้ ... มีสอบด้วย ยังไม่ได้อ่านสักกะตัว
พรุ่งนี้ ... มีแสดงละครด้วย บทก็ยังไม่ได้ท่อง
คืนนี้ ... ยังไม่ได้อาบน้ำด้วย
คืนนี้ ... จะนอนไหนกันล่ะนี่

ว่าแล้วพี่เจ้าของหอก็หันมาถาม
น้องปีนได้ไหม
เอาว่ะ เอาไงเอากัน
หันไปมองหน้าสหายน้ำ
สหายน้ำกล่าวว่า ... สหายต่ายเอ่ย เจ้าปีนแล้วกัน
เอาล่ะขอบใจมาก..ก

มีใครบ้างอ่ะ จะปีนเข้าห้องตัวเอง บ้าไปแล้ว
ก่อนปีน ... เอาว่ะปีนก็ปีน แค่นี้เอง ชั้น 2 ไหวอยู่แล้ว
ระหว่างปีน ... สหายน้ำฝากบอกพ่อกับแม่ด้วยว่า .. ข้ารักพวกท่านมากนะ คืนแรกขอกระเพาะปลา
หลังปีน ... ใครก็ได้ช่วยทำให้ขาหายสั่นที

เช้าวันต่อมา อีก 2 วัน เอิ๊ก ๆ
ข้าและสหายน้ำ จึงรีบปั้มกุญแจให้แด่หอพักอุบลวรรณเฮ้าส์ทันที

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.. กุญแจห้องนั้นคล้องใส่ไว้เคียงคู่กับจตุครามกันเลยทีเดียว 

เนื่องจากเมื่อวาน วันรับปริญญา 

ทางสายรหัส 23 ที่ยิ่งใหญ่ได้เกิดการรวมตัวกันขึ้น

ข้าจึงได้พบกับแม่นาง ดาวนิล

สายรหัสร่วมชั้นปีที่ได้ผลัดพรากจากกันไปนานแสนนาน

และได้พบกับพี่เหมียว

ผู้ร่วมสายรหัสที่ข้ามิได้เคยเห็นหน้าของพี่ท่านมาก่อน

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในสายนี้

จนกระทั่งเมื่อวานนั้นแล เราจึงจักได้พบกัน

.. ยินดีที่ได้รู้จักนะเด็จพี่ ..

 

แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น

พอดีว่า เอาของขวัญที่จะให้พี่มาแลกกันดูกับแม่สาวดาวนิล

เลยทวงสาวดาวนิลว่า ..

แล้วของกำนัลสำหรับข้าเล่า แม่สาว มิมาบ้างเลยรึ่

แม่สาวเจ้าตอบว่า ..

งั้นส่งมือข้างที่ถนัดของเจ้ามาสิ สหาย

ด้วยความที่ข้าเป็นคนไว้ใจคนยาก

เลยส่งมือขวาให้แม่นางทันที

เมื่อได้มือข้างขวาของข้าไป แม่นางก็เริ่มดำเนินการทันที

 

.. สหายเจ้าระวังจะเป็นโรคหัวใจนะ

[เอาแล้วไงเพิ่งกลับมากินเหล้าได้ไม่ถึงอาทิตย์ จะเป็นอะไรอีกเนี่ย]

สหายด้านการเงินของเจ้าจะไม่รวยหรอก

[บอกว่ากูจนเลยง่ายกว่าไหม]

สหายเจ้ามีแต่คนผ่านไปผ่านมานะ ยากนักจะหาคู่แท้

[กูดูไปเมื่อปีที่แล้ว เค้าบอกว่าจะเจอปีนี้

งั้นไอ้ที่เจอปีนี้มันยังไม่ใช่อีกหรอ

แล้วสรุปชาตินี้มันจะมีป่ะเนี่ย]

สหายช่วงอายุ 30 - 40 เจ้าต้องต่อชะตาเยอะหน่อยนะ

ก็เส้นอายุเจ้า มันเลือนลางเหลือเกิน

[อ่ะจ๊าก กูมีชีวิตได้อีกไม่กี่ปีเองหรอเนี่ย]

แต่สหายไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ

มันเปลี่ยนแปลงได้ตลอด

[เปลี่ยนเป็นแย่กว่านี้อ่ะดิเจ๊]

 

บัดนั้นเลยคิดได้ว่า

เมื่อสงกรานต์ไปเซียมซีมา

มันก็แย่หมดเลยทุกเรื่องนี่หว่า

หรือข้าจะไปต่อชะตาไว้ล่วงหน้าเลยดี

แต่..

ถ้าเกิดเจ้ากรรมนายเวรเห็นว่ารีบ

แล้วเค้ารีบมารับกันใหญ่เลยอ่ะ

จะทำยังไงหว่า

 

เออ อันนี้ก็น่าคิด

 

แล้วสรุป ข้าจะทำยังไงดีเนี่ย

แม่สาวดาวนิล ก็ไม่ได้บอกอะไรไว้เลย

 

จะทำยังไงดีหนอ

 

ปล. เครียดจริงอ่ะเนี่ย ข้ายังไม่อยากตายนะ

บัดนี้มันก็ผ่านมาเกือบ ๆ 6 วันแล้ว

แต่เพิ่งคิดได้ว่า..

เอาว่ะกูเก็บไว้หน่อยก็ดี

 

เป็นอันว่า บัดนี้ก็เกิดมาได้ 19 ปีแล้ว

ในขณะที่คนอื่น ๆ เค้า 20 กัน

ส่ะใจกูอ่ะดิ

เอิ๊ก ๆ

 

ก่อนอื่นก็ขอขอบคุณ

ผู้มีอุปการคุณทุกท่านผ่านทางนี้เลยล่ะกัน

 

ไอ้ม้าก่อนเลย ... รู้มั๊ยจ๊ะ ว่ารักเหมือนฝันที่เธอให้มา

พี่อ้อม ... ไม่คิดว่าพี่จะรู้วันเกิดหนู แต่ก็แอบรออยู่เหมือนกัน เอิ๊ก ๆ

สหายนุ้ย ... คนที่ทำให้รู้จักคำว่าเพื่อนเก่าได้ดี ก็ตั้ง 10 ปีแล้วอ่ะเนอะ

ปุ๋ย ...  แม่โคพันธุ์ดีของเอกไทย

สหายมิ้ม+สหายแอ๊ป ... คนที่แนะนำให้รู้จักคำว่า เด็กหอ

ขนาดจะสอบ ตังก็ไม่มี ก็ยังอุตส่าห์ทำให้รู้สึกว่าดีใจที่ได้เกิดมาได้ ขอบใจนะ

สหายแต้ม ... ตอนแรกแอบน้อยใจ คิดอยู่ว่ากูไม่ใช่ผู้ชายมึงจะโทรหากูไหม

แต่มึงก็โทรมา เอาล่ะขอบใจมาก แต่ข้อความมึงทำให้กูตื่นเลย สาด..ด

พ่อหมู + แม่เล็ก ... ไม่ใช่คนโชคดี ที่เกิดมามีทุกสิ่ง แต่ฉันโชคดีจริง ๆ ที่มีเธอ

พี่หมวย ... ขอบคุณสำหรับคำแนะนำประจำวันเกิด

แต่หนูลุกไปทำบุญไม่ไหวจริง ๆ พี่

พี่รัตน์ ... ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะค่ะ ถึง A มันจะน้อย

แต่หนูก็มีความสุขกับการเรียนนะพี่ พอแค่นี้ได้ป่ะ เอิ๊ก ๆ

อายศ ... ถึงจะสมน้ำหน้ากัน แต่ก็ขอบคุณมากนะค่ะ

แม่หมอน ... ถึงเราจะไม่ได้เป็นแม่ลูกกันจริง ๆ

แต่เราก็รักกันเหนียวแน่นหนึบอ่ะ

สหายฟ้า ... เราจะพยายามทำตามคำอวยพรของเธอนะ

พี่ยุ ... หนูห่วงพี่มากกว่าตัวหนูเองอีกอ่ะ รู้เปล่า

สหายนัท ... พี่กู 1 ปี 1 วัน มึงทำให้กูรู้ว่า..

เราเพียงเป็นคน คบกันตามสบาย เมื่อร้างไกลห่วงใยก็แล้วกัน

สหายน้ำ[เพนกวิน] ... แม้มึงจะไม่ได้ให้ความสำคัญ อย่างที่ใคร ๆ เค้าเป็นกัน

แต่มึงทำให้กูรู้สึกได้ ว่ากูสำคัญสำหรับมึง ขอบใจนะ

พี่สตาร์ ...  ความพยายามยังมีอยู่จริงใช่ไหมพี่

ตั๊ก ยุ้ย ซิน เต๋า นุก เจ ... ขอบคุณที่ไม่เคยลืมกัน

นุ้ย แคร์ ... ข้อความหลังอาหารพอดีจริง ๆ

สหายน้ำ[เป็ด] ... ไว้แล้วมากินเหล้ากันอีกนะมึง

สหายหนิง ... มึงทำให้กูรู้ว่ามีคนหนุนหลังกูเสมอ ๆ

สังคนีทีม ... ขอบคุณสำหรับเค้กไอติมมันอร่อยมากจริง ๆ

และที่สำคัญ.. ความสุขที่ร่วมแบ่งปัน

นายเหมี๊ยน ... สำหรับบทกวีสำหรับทุก ๆ ปี

พี่แคท ... ขอบคุณสำหรับความเสมอต้นเสมอปลาย

น้องอ้อ น้องสอง ... มาช้ายังดีกว่าไม่มานะหนู ขอบใจมาก ๆ พี่เป็นปลื้ม

น้องจ๊ะ ... ถึงจะแค่ยิงมา แต่พี่ก็รู้นะ หนูต้องการบอกอะไร

ยัยอ้อม ณ ลาดกระบัง ... ถึงเธอจะมาช้ามันก็ยังดีกว่าไม่มาตั้งเยอะนะ

มันทำให้กูรู้ว่า มึงยังไม่ลืมมัน ขอบใจนะ

ทอมยุ้ย ... ก็บอกแล้วว่าความเป็นเพื่อนดูที่คุณภาพ ไม่ใช่ปริมาณ

นายปุ้ย ... ขอบใจนะมึง ที่ไม่เคยทิ้งกู

พี่ตูน ... รู้นะที่วันนี้โทรมาบ่อย ๆ เพราะอะไร เขินใช่ป่ะล่ะ

 

ที่สำคัญ

ขอบคุณชีวิต ที่ให้ใช้มาตั้ง 19 ปี แล้ว

ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยถนอม

แต่ร่างนี้ก็พาไปหาความสุขได้เสมอ ๆ

 

จะว่าไปปีนี้ยังไม่ได้ขอพรเลยนะ เป่าเทียนไป 2 รอบ

ไม่ทันนึกขอพรสักรอบอ่ะ มัวแต่เป็นปลื้ม

ขอตอนนี้ทันป่ะเนี้ย

ไม่ทันกูก็จะขอใครจะทำไม

วันเกิดทั้งที

ขอใช้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้

เริ่ม

 

ขอให้อย่าได้ทำให้ใครต้องลำบากใจอีกเลย  สาธุ

ตอน ร อ จ น ไ ด้ ที่

 

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

กำลังเรื่อยเปื่อยตามปกติ

แต่ทันใดนั้นเอง

เขาก็มาครับท่าน

มันเริ่มจากมีอาการหน่วง ๆ ที่ท้อง

ประมาณ 2 นาทีผ่านไป

อาการเสียวสันหลังก็ตามมา

ไม่ถึงนาที

ขนแขนก็ลุกอย่างฉับพลัน

แต่ยัง..

ยังสามารถครองสติได้อยู่

เพื่อรอบ่มให้มันได้ที่อีกหน่อย

เวลาปลดปล่อยจะได้ปลอดโปร่ง

2 นาที ผ่านไป

เมื่อเริ่มรู้สึกว่า..

เขามาร่วมกันบริเวณปากประตูเป็นอันครบองค์ประชุมแล้ว

กระนั้นแหละ

เราจึงไปลุกไปให้ความอิสระแก่เขา

พวกเขานั้นได้ออกมาอย่างอร่าม

ทั้งยังเรียงตัวกันย่างสวยงาม

เป็นอันจบพิธี

 

สหายทั้งหลายก็เคยปวดขี้กันใช่ไหม

แล้วเจ้าทำเช่นไรกันหึ

 

อันกรรมวิธีของข้านั้น

ไม่ได้มีไว้หวงนะ

เลือกประพฤติตามกันได้

ไม่มีค่าลิขสิทธิ์

หรือสหายตนใดจะให้ข้านี้ก็มิปฏิเสธดอก

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า..

ช้า ๆ ได้อุนจิกองงาม

 

ท่ามกลางเทศกาลสงกรานต์

 

มันเริ่มมาตั้งแต่วันที่ 10

ตังหมดก็เลยกลับบ้าน

พร้อมหนี้สินก้อนโต

บวกกับภาระที่เด็จน้องจะให้มาเลือกคณะให้

[สรุปกูเรียนหรือมึงเรียนเนี่ย]

มาถึง ก็เตรียมเลือกให้มันเลย

มันบอกว่าอีกหลายวัน พักผ่อนก่อน

[แล้วจะให้กูรีบกลับมารำวงหรือไงว่ะ]

กลับมาถึงก็ติดโรค korealism จากแม่เลย

กว่าจะได้นอน เกือบตี 4 แล้ว

อุตส่าห์ปิดเครื่อง กะว่ากูจะได้นอนสบาย ๆ ทั้งวัน

เด็จน้องอังโทรเข้าเครื่องเด็จพี่ตูน

ปลูกให้กูไปเลือกคณะให้ตั้งแต่ 7 โมง

แล้วทำไมไม่ให้กูเลือกตั้งแต่เมื่อวานว่ะ

เอาว่ะเพื่อน้อง

ไปถึง มันก็เลือกตามที่มันอยากเลือกอ่ะ

ไม่เห็นจะสนใจคำแนะนำของกูเลย

[ถึงกูจะโก๊ะ แต่กูก็เอนท์ติดนะโว้ย]

เลยปล่อยตามพระทัยเด็จน้องไป

ไปถึงร้านเน็ต ไม่มีคนสักกะคน

กูก็ยังจะออนเอ็มกะมัน 2 คน ทั้ง ๆ ที่ก็นั่งข้าง ๆ กัน

[พูดมันเหนื่อยน้อยกว่าก็จริงนะ แต่กูคิดไม่ได้ว่ะ]

ถึงเวลาโอนเงิน ใช้ความฉลาดเลือกไปที่ธนาคารก่อน

เพราะอยู่ไกลกว่าไปรษณีย์

แถวแม่งยาวจะออกมานอกธนาคารอยู่แล้ว

แล้วใช้ความฉลาดกว่าเดิม ย้อนรถกลับไปที่ไปรษณีย์อีก

ไปถึงเจอพนักงานโง่ ๆ scan รหัสไม่เป็น

ต้องให้กลับมาที่ธนาคารอีก

[มึงจะลาออกไปก็ไม่มีใครเค้าว่านะ

กูเสียดายภาษีที่จ้างมึงอ่ะ]

กลับมาถึง ไอ้แถวยาว ๆ ที่กูเห็นเมื่อกี้

เหมือนภาพลวงตาอ่ะ

ไม่มีใครสักคนต่อแถวอ่ะ

[ .. สิ่งที่เราเห็นนั่นมันคืออะไรกัน .. ]

ของเค้าดีจริง ๆ เสร็จแล้วเลยกราบเค้างาม ๆ ให้หายเหนื่อย 1 ที

ซ่ะใจกู  ย้ำความโง่ของตัวเองไปในตัวด้วย

 

ทำบุญตามประเพณีเค้าหน่อย

นั่งแป๊บ ๆ ชวนเค้าออกมาเซียมซี

พี่น้องก็ตามกันมาอย่างง่ายดาย

ทุกคนได้ดีหมด ยิ้มกันหน้าบาน

กรี๊ดกร๊าดเต็มศาลา

ของกู บรรทัดแรก  .. ใบที่ 25 ว่ายากลำบากเหลือ ..

ขึ้นต้นก็งามแล้วอ่ะ

ปิดท้ายด้วย  .. อันใบนี้จะหาดีไม่มีเอย

ตรงกลาง ๆ คงไม่ต้องพูดถึงกันอ่ะ

เลยฝากกะหลวงพ่อไว้ที่นั่นอ่ะ

 

ถึงวันนี้สงกรานต์ก็จริง

แต่กูต้องมานั่งเล่น M แม่งไม่เข้ากันเลยอ่ะ

อ ย า ก เ ปี ย ก

นี้ก็กะว่าจะ ฝั น เ ปี ย ก เอา

[ มั น จ ะ ดี ห ร อ ]

ยังไงก็บอกให้ทุกคนเล่นเผื่อแล้วล่ะ อย่าลืมกูนะ

 

ปล. หมายเลข 1 เขียนให้นังสหายไผ่นะ ที่หลอกล่อจนกูกลับมาเขียนอีกจนได้ ขอบใจ

ปล. หมายเลข 2 ขอบใจสหายทุกคนที่ยังตามอ่าน ตามดู ๆ กันอยู่

ปล. หมายเลข 3 ขอบคุณจริง ๆ ที่ยังเป็นสหายกู  และยังรับกูเป็นสหาย

ปล. หมายเลข 4 สงกรานต์นี้กูจะเหี่ยวตายไหมเนี่ย

ปล. หมายเลข 5 ขอให้มันเป็นสงกรานต์สุดท้ายที่กูเหี่ยวแบบนี้

ปล. หมายเลข 6 ปลื้ม.. จบ